طراحی داربست در یک منطقه خاص در ارتباط با رقم ، فاصله بین بوته هاو قدرت رشدی بوته می باشد.عدم تناسب بین اندازه داربست و قدرت رشدی بوته مضر است.در روی داربست خیلی بزرگ،خوشه ها بیشتر در معرض آفتاب سوختگی هستند و نیاز به آب هم بالاست.در روی داربست خیلی کوچک، باروری جوانه ها، رسیدن میوه و تکامل رنگ کاهش می یابد.قانون کلی آن است که ارقام قوی نیازمند داربست بزرگ و ارقام کم رشد نیازمند داربست های کوچک می باشند.در مناطقی که سابقه طولانی در کشت انگورهای تازه خوری دارند،سیستم های خاص و گسترده مانند سیستم های آلاچیق و T شیبدار دوبله استفاده می شوند.در سیستم T شیبدار ،طول قسمت شیبدار بین ۲/۵-۱/۵ متر و زاویه آن با افق ۵۵-۴۵ درجه است و سیم های آن با فاصله ۳۰ سانتی متر از یکدیگر قرار دارند.در آفریقای جنوبی این سیستم بیشتر از بقیه برای انگورهای تازه خوری استفاده می شود. در حالی که در ایتالیا سیستم پرگولا (آلاچیق ) بیشتر کاربرد دارد. در گذشته در استرالیا سیستم داربستی ، بسیار ساده و شامل یک سیم بود ولی بعدها سیستم T-باریک و پرگولا رایج شدند.در حال حاضر سیستم T شیبدار در مناطق گرم استرالیا استفاده زیادی دارد و در کنار آن، انواع سیستم Y  شکل در حال توسعه می باشد.سیستم Y یا سقف کارخانه ای به دلیل آسانی مدیریت بوته مو و کیفیت بالای محصول تولیدی،بسیار مورد توجه قرار گرفته است.

در ایران نیز به منظور بررسی تاثیر سه نوع سیستم تربیت بر عملکرد و کیفیت محصول پنج رقم، آزمایشی در مرکز تحقیقات گروه  علوم باغبانی  دانشکده کشاورزی دانشگاه تهران واقع در کرج پی ریزی شد.