زمانی بود که تصور می شد هر موجود زنده ای پس از مرگ بطور کامل به عناصر تشکیل دهنده اش تجزیه شده، به طبیعت باز می گردد.

گرچه این مطلب تا حدود زیادی درست است، اما از چند دهه قبل دانشمندان متوجه شدند که تجزیه بافتهای مرده همیشه بطور کامل انجام نمی شود.

لااقل در موارد خاص و در شرایط ویژه ای میکروارگانیسم های تجزیه کننده مواد آلی، پلیمرهای ویژه ای را می سازند که به تشکیل نفت، زغال سنگ و یا مواد هیومیکی منجر می شود.

اگر یکصد کیلوگرم بافت گیاهی مثلا برگ خشک را در زیر لایه نازکی از خاک قرار دهید و گرما، رطوبت و اکسیژن کافی برای آن تامین کنید ظرف مدت چند ماه که در بهترین شرایط کمتر از یک فصل نیست، پس مانده های گیاهی به ۱۵ کیلو گرم کمپوست تبدیل می شوند.

کمپوست در واقع ماده ارگانیک نیمه تجزیه شده است و با چشم غیرمسلح می توان بافتهای گیاهی را در آن تشخیص داد.

چنانچه روند تجزیه ادامه یابد میکروارگانیسم های تجزیه کننده موجود در خاک که عمدتا از قارچهای میکروسکوپی می باشند سرانجام در مدت زمانی که هیچگاه کمتر از یکسال نخواهد بود،از ۱۵ کیلوگرم کمپوست چیزی حدود ۳ کیلو گرم ماده نرم قهوه ای رنگی به جای می گذارند که به آن هوموس گفته می شود.

در هوموس با چشم غیر مسلح آثاری از بافت گیاهی مشاهده نمی شود، اما در زیر میکروسکوپ سلولهای گیاهی قابل شناسایی هستند. بنابراین هوموس نیز مراحل میانی تجزیه را طی می کند.

اگر باز شرایط مناسب برای فعالیت میکروارگانیسم ها یعنی گرما، رطوبت، اکسیژن و مواد معدنی مناسب فراهم باشد، از ۳ کیلوگرم هوموس در دوره ای که ممکن است به ده ها و یا صدها سال نیز برسد، سرانجام چیزی حدود ۱ کیلو گرم ماده سیاه رنگ مایل به قهوه ای به نام هیومیک اسید تشکیل خواهد شد.

از آنجا که این ماده در شرایطی خاص pH اسیدی ضعیف ( ۸/۳ تا ۵ ) پیدا می کند و مشتق از هوموس می باشد به نام هیومیک اسید شناخته می شود.

اما حقیقتا هیچ شباهتی به اسیدهای شناخته شده چه معدنی و چه آلی ندارد.

 

خواص هیومیک اسید :

ساختار خاک را بهبود می بخشد؛

به ریشه زایی بهتر کمک می کند؛

باعث نگهداری بیشتر آب در خاک می شود؛

به رشد سریع باکتریهای مفید درخاک کمک می کند؛

به انحلال و آزادسازی عناصر ماکرو و میکرو کمک کرده و در نتیجه نیاز به کودهای شیمیایی را به نحو محسوسی کاهش می دهد؛

مقاومت به شوری، کم آبی و سرما را افزایش می دهد؛

از سمیت کودها و عناصر اضافی موجود درخاک می کاهد؛

دوام آن زیاد است و تا چند سال اثر آن در خاک باقی می ماند؛

مقاومت گیاه را در مقابل انواع بیماریها افزایش داده و نیاز به مصرف سموم را به نحو محسوسی کاهش می دهد؛

سرعت جوانه زنی بذر را افزایش می دهد؛

با طبیعت سازگار است و خطری برای گیاه و یا محیط زیست ندارد؛

هیومیک اسید بهترین عامل طبیعی کلات کننده عناصر فلزی خاک می باشد.